Zespół Żłobków m.st. Warszawy
                        
Nasze żłobki
Zapisz dziecko
REKRUTACJA DO ŻŁOBKÓW
Napisz do nas
DZIENNY OPIEKUN
Zamówienia Publiczne
WYNIKI ANKIETY
PRACA
  


KONWENCJA O PRAWACH DZIECKA

 

KONWENCJA O PRAWACH DZIECKA

przyjęta przez

ZGROMADZENIE OGÓLNE NARODÓW ZJEDNOCZONYCH

dnia 20 listopada 1989 roku

 

PREAMBUŁA

Państwa-Strony niniejszej Konwencji,

Uważając, że zgodnie z zasadami zawartymi w Karcie Narodów Zjednoczonych uznanie wrodzonej

godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków rodziny ludzkiej jest podstawą

wolności, sprawiedliwości oraz pokoju na świecie,

Mając na uwadze, że ludy Narodów Zjednoczonych potwierdziły w Karcie swą wiarę w

podstawowe prawa człowieka oraz w godność i wartość jednostki ludzkiej i wyraziły zdecydowanie

sprzyjania postępowi społecznemu oraz osiąganiu lepszego poziomu życia w warunkach większej

wolności,

Uznając, że Narody Zjednoczone w powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz w

Międzynarodowych Paktach Praw Człowieka zgodziły się i proklamowały, iż każdy człowiek ma

prawo do korzystania z zawartych w nich uprawnień i wolności, bez względu na jakiekolwiek

różnice występujące z powodu przynależności rasowej, koloru skóry, płci, języka, religii, poglądów

politycznych lub innych, narodowego lub społecznego pochodzenia, cenzusu majątkowego,

urodzenia oraz jakichkolwiek innych,

Przypominając, że w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka Narody Zjednoczone proklamowały,

iż dzieci mają prawo do szczególnej troski i pomocy,

Wyrażając przekonanie, że rodzina jako podstawowa komórka społeczeństwa oraz naturalne

środowisko rozwoju i dobra wszystkich jej członków, a w szczególności dzieci, powinna być

otoczona niezbędną ochroną oraz wsparciem, aby mogła w pełnym zakresie wypełniać swoje

obowiązki w społeczeństwie,

Uznając, że dziecko dla pełnego i harmonijnego rozwoju swojej osobowości powinno wychowywać

się w środowisku rodzinnym, w atmosferze szczęścia, miłości i zrozumienia,

Uważając, że dziecko powinno być w pełni przygotowane do życia w społeczeństwie jako

indywidualnie ukształtowana jednostka, wychowana w duchu ideałów zawartych w Karcie Narodów

Zjednoczonych, a w szczególności w duchu pokoju, godności, tolerancji, wolności, równości i

solidarności,

Mając na uwadze, ze potrzeba otoczenia dziecka szczególną troską została wyrażona w

Genewskiej Deklaracji Praw Dziecka z 1924 roku oraz Deklaracji Praw Dziecka przyjętej przez

Zgromadzenie Ogólne 20 listopada 1959 roku i uznanej w Ogólnej Deklaracji Praw Człowieka w

Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych (w szczególności w artykułach 23 i

24), w Międzynarodowym Pakcie Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych (w szczególności

w artykule 10), jak również w statutach i stosownych dokumentach wyspecjalizowanych agencji i

międzynarodowych organizacji zajmujących się zapewnieniem dobrobytu dla dzieci,

Mając na uwadze, że, jak wskazano w Deklaracji Praw Dziecka, "dziecko z uwagi na swoją

niedojrzałość fizyczną oraz umysłową wymaga szczególnej opieki i troski, w tym właściwej ochrony

prawnej, zarówno przed, jak i po urodzeniu",

Przypominając postanowienia Deklaracji Zasad Społecznych i Prawnych odnoszących się do

Ochrony i Dobra Dziecka, ze szczególnym odniesieniem do umieszczenia w rodzinie zastępczej oraz

adopcji w wymiarze krajowym i międzynarodowym, podstawowe minimum zasad Narodów

Zjednoczonych odnośnie wymierzania sprawiedliwości wobec nieletnich ("Zasady Pekińskie")

podczas stanu wyjątkowego oraz Deklarację o ochronie kobiet i dzieci w sytuacjach

nadzwyczajnych i w czasie konfliktów zbrojnych,

Uznając, że we wszystkich krajach świata są dzieci żyjące w wyjątkowo trudnych warunkach i że

wymagają one szczególnej troski,

Biorąc w należyty sposób pod uwagę znaczenie tradycji i wartości kulturowych każdego narodu

dla ochrony i harmonijnego rozwoju dziecka,

Uznając wagę międzynarodowej współpracy dla poprawy warunków życia dzieci w każdym kraju,

szczególnie w krajach rozwijających się,

uzgodniły co następuje:

 



CZĘŚĆ I

Artykuł 1

Dla celów niniejszej Konwencji "dziecko" oznacza każdą istotę ludzką w wieku poniżej osiemnastu

lat, chyba że zgodnie z prawem odnoszącym się do dziecka uzyska ono wcześniej pełnoletność.

Artykuł 2

1. Państwa-Strony w granicach swojej jurysdykcji będą respektowały i gwarantowały prawa

zawarte w niniejszej Konwencji wobec każdego dziecka, bez jakiejkolwiek dyskryminacji ze

względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię, poglądy polityczne i inne, pochodzenie

narodowe, etniczne lub społeczne, status majątkowy, niepełnosprawność, cenzus urodzenia

lub jakikolwiek inny tego dziecka albo jego rodziców bądź opiekuna prawnego.

2. Państwa-Strony będą podejmowały właściwe kroki dla zapewnienia ochrony dziecka przed

wszelkimi formami dyskryminacji lub karania, ze względu na pochodzenie, działalność,

wyrażane poglądy lub przekonania religijne rodziców dziecka, opiekunów prawnych lub

członków rodziny.

Artykuł 3

1. We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub

prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała

ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka.

2. Państwa-Strony działają na rzecz zapewnienia dziecku w takim stopniu ochrony i opieki, w

jakim jest to niezbędne dla jego dobra, biorąc pod uwagę prawa i obowiązki jego rodziców,

opiekunów prawnych lub innych osób prawnie za nie odpowiedzialnych i w tym celu będą

podejmowały wszelkie właściwe kroki ustawodawcze oraz administracyjne.

3. Państwa-Strony zapewnią, aby instytucje, służby oraz inne jednostki odpowiedzialne za

opiekę lub ochronę dzieci dostosowały się do norm ustanowionych przez kompetentne

władze, w szczególności w dziedzinach bezpieczeństwa, zdrowia, jak również dotyczących

właściwego doboru kadr tych instytucji oraz odpowiedniego nadzoru.

Artykuł 4

Państwa-Strony podejmą wszelkie właściwe działania ustawodawczo-administracyjne oraz inne dla

realizacji praw uznanych w niniejszej Konwencji. Odnośnie praw ekonomicznych, socjalnych oraz

kulturalnych Państwa-Strony będą podejmowały takie działania przy maksymalnym wykorzystaniu

środków będących w ich dyspozycji oraz, gdzie okaże się to konieczne, w ramach współpracy

międzynarodowej.

Artykuł 5

Państwa-Strony będą szanowały odpowiedzialność, prawa i obowiązki rodziców lub tam, gdzie jest

to właściwe, członków dalszej rodziny lub środowiska, zgodnie z miejscowymi obyczajami,

opiekunów prawnych lub innych osób, prawnie odpowiedzialnych za dziecko, w celu zapewnienia im

właściwego kierowania w sposób odpowiadający rozwijającym się zdolnościom dziecka, w

korzystaniu przez nie z praw przyznanych w niniejszej Konwencji.

Artykuł 6

1. Państwa-Strony uznają, że każde dziecko ma wrodzone prawo do życia.

2. Państwa-Strony zapewniają w możliwie maksymalnym zakresie warunki życia i rozwoju

dziecka.

Artykuł 7

1. Niezwłocznie po urodzeniu dziecka zostanie sporządzony jego akt urodzenia, a dziecko od

momentu urodzenia będzie miało prawo do otrzymania imienia, uzyskania obywatelstwa

oraz, o ile to możliwe, prawo poznania swoich rodziców i pozostawania pod ich opieką.

2. Państwa-Strony zapewniają, aby te prawa stały się zgodne z ich prawem wewnętrznym

oraz ich międzynarodowymi zobowiązaniami w tej dziedzinie, w szczególności w

przypadkach, gdyby brak tych uregulowań spowodował, iż dziecko zostałoby

bezpaństwowcem.

Artykuł 8

1. Państwa-Strony podejmują działania mające na celu poszanowanie prawa dziecka do

zachowania jego tożsamości, a w tym obywatelstwa, nazwiska, stosunków rodzinnych

zgodnych z prawem, z wyłączeniem bezprawnych ingerencji.

2. W przypadku gdy dziecko zostało bezprawnie pozbawione części lub wszystkich elementów

swojej tożsamości, Państwa-Strony okażą właściwą pomoc i ochronę celem jak

najszybszego przywrócenia jego tożsamości.

Artykuł 9

1. Państwa-Strony zapewniają, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew

ich woli, z wyłączeniem przypadków, gdy kompetentne władze podlegające nadzorowi

sądowemu, zdecydują zgodnie z obowiązującym prawem oraz stosowanym

postępowaniem, że takie oddzielenie jest konieczne ze względu na najlepiej pojęte interesy

dziecka. Taka decyzja może być konieczna szczególnie w przypadkach nadużyć lub

zaniedbań ze strony rodziców, gdy każde z rodziców mieszka oddzielnie, a należy podjąć

decyzję odnośnie miejsca pobytu lub zamieszkania dziecka.

2. W każdym postępowaniu podejmowanym stosownie do ustępu 1 niniejszego artykułu

należy umożliwić wszystkim zainteresowanym stronom uczestnictwo w tym postępowaniu

oraz wyrażanie przez nie swoich opinii.

3. Państwa-Strony będą szanowały prawo dziecka odseparowanego od jednego lub obojga

rodziców do utrzymywania regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z

obojgiem rodziców, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to sprzeczne z najlepiej pojętym

interesem dziecka.

4. W przypadku, gdy tego rodzaju separacja jest wynikiem działania podjętego przez

Państwo-Stronę, takiego jak zatrzymanie, uwięzienie, wygnanie, deportacja lub śmierć (w

tym śmierć spowodowana jakąkolwiek przyczyną podczas pozostawania danej osoby pod

opieką państwa), jednego lub obojga rodziców dziecka, państwo zapewni, na żądanie,

rodzicom dziecka, dziecku lub jeżeli będzie to właściwe innemu członkowi rodziny podanie

istotnych informacji dotyczących miejsca pobytu nieobecnego/ych/ członka/ów/ rodziny, o

ile treść tej informacji nie przyniesie szkody dobru dziecka. Ponadto Państwa-Strony

zapewnią, aby wniesienie takiej prośby samo przez się nie pociągało żadnych ujemnych

następstw dla osoby (osób), której/ych/ dotyczy.

Artykuł 10

1. Zgodnie z wynikającym z postanowienia artykułu 9 ustęp 1 obowiązkiem Państw-Stron

wnioski składane przez dziecko lub jego rodziców odnośnie wjazdu lub opuszczenia

Państwa-Strony w celu łączenia rodziny będą rozpatrywane przez Państwa-Strony w sposób

przychylny, humanitarny i w szybkim trybie. Państwa-Strony ponadto zapewnią, aby

złożenie takiego wniosku nie pociągało za sobą ujemnych skutków dla wnioskodawców oraz

członków ich rodzin.

2. Dziecko, którego rodzice przebywają w różnych państwach, będzie miało prawo do

utrzymywania regularnych, z wyjątkiem okoliczności nadzwyczajnych, osobistych

stosunków i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców. W tym celu oraz zgodnie z

obowiązkiem Państw-Stron wynikającym z postanowienia artykułu 9 ustęp 1 Państwa-

Strony będą respektowały prawo dziecka oraz jego rodziców do opuszczania każdego kraju,

w tym własnego, oraz powrotu do ich własnego kraju. Prawo do opuszczenia dowolnego

kraju będzie podlegać tylko takim ograniczeniom, które są określone przez prawo i które są

niezbędne dla ochrony bezpieczeństwa narodowego, porządku publicznego (ordre public),

zdrowia i moralności mieszkańców lub praw i swobód innych osób, zgodnych z pozostałymi

prawami uznanymi w niniejszej Konwencji.

Artykuł 11

1. Państwa-Strony będą podejmowały kroki dla zwalczania nielegalnego transferu dzieci oraz

ich nielegalnego wywozu za granicę.

2. W tym celu Państwa-Strony będą popierały zawieranie odpowiednich umów dwustronnych

lub wielostronnych albo przystępowanie do istniejących już umów.

Artykuł 12

1. Państwa-Strony zapewniają dziecku, które jest zdolne do kształtowania swych własnych

poglądów, prawo do swobodnego wyrażania własnych poglądów we wszystkich sprawach

dotyczących dziecka, przyjmując te poglądy z należytą wagą, stosownie do wieku oraz

dojrzałości dziecka.

2. W tym celu dziecko będzie miało w szczególności zapewnioną możliwość wypowiadania się

w każdym postępowaniu sądowym i administracyjnym dotyczącym dziecka, bezpośrednio

lub za pośrednictwem przedstawiciela bądź odpowiedniego organu, zgodnie z zasadami

proceduralnymi prawa wewnętrznego.

Artykuł 13

1. Dziecko będzie miało prawo do swobodnej wypowiedzi: prawo to ma zawierać swobodę

poszukiwania, otrzymania i przekazywania informacji oraz idei wszelkiego rodzaju, bez

względu na granice, w formie ustnej, pisemnej bądź za pomocą druku, w formie

artystycznej lub z wykorzystaniem każdego innego środka przekazu według wyboru

dziecka.

2. Wykonanie tego prawa może podlegać pewnym ograniczeniom, lecz tylko takim, które są

przewidziane przez prawo i które są konieczne:

a. dla poszanowania praw lub reputacji innych osób,

albo

b. dla ochrony bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego (ordre public), bądź

zdrowia publicznego albo moralności.

Artykuł 14

1. Państwa-Strony będą respektowały prawo dziecka do swobody myśli, sumienia i wyznania.

2. Państwa-Strony będą respektowały prawa i obowiązki rodziców, oraz tam gdzie jest to

stosowne, opiekunów prawnych, odnośnie ukierunkowania dziecka, w zakresie jego praw,

w sposób zgodny z rozwijającymi się zdolnościami dziecka.

3. Swoboda wyrażania wyznawanej religii lub przekonań może podlegać tylko takim

ograniczeniom, które są przewidziane prawem i są konieczne dla ochrony bezpieczeństwa i

porządku publicznego (ordre public), zdrowia lub moralności społeczeństwa, bądź

podstawowych praw i wolności innych osób

Artykuł 15

1. Państwa-Strony uznają prawa dziecka do swobodnego zrzeszania się oraz wolności

pokojowych zgromadzeń.

2. Na wykonywanie tych praw nie mogą być nakładane jakiekolwiek ograniczenia z wyjątkiem

tych, które są zgodne z prawem i które są konieczne w społeczeństwie demokratycznym do

zapewnienia interesów bezpieczeństwa publicznego, porządku publicznego (ordre public),

ochrony zdrowia bądź moralności społecznej lub ochrony praw i wolności innych osób.

Artykuł 16

1. Żadne dziecko nie będzie podlegało arbitralnej lub bezprawnej ingerencji w sferę życia

prywatnego, rodzinnego lub domowego, czy w korespondencję, ani bezprawnym

zamachom na jego honor i reputację.

2. Dziecko ma prawo do ochrony prawnej przeciwko tego rodzaju ingerencji lub zamachom.

Artykuł 17

Państwa-Strony uznają ważną rolę spełnianą przez środki masowego przekazu i zapewniają, aby

dziecko miało dostęp do informacji oraz materiałów pochodzących z różnorodnych źródeł krajowych

i międzynarodowych, a szczególnie do tych, które mają na uwadze jego dobro w wymiarze

społecznym, duchowym i moralnym oraz jego zdrowie fizyczne i psychiczne.

W tym celu Państwa-Strony będą:

a. zachęcały środki masowego przekazu do rozpowszechniania informacji i materiałów

korzystnych dla dziecka w wymiarze społecznym oraz kulturalnym, zgodnie z duchem

artykułu 29;

b. zachęcały do rozwoju współpracy międzynarodowej w dziedzinie wytwarzania, wymiany

oraz rozpowszechniania tego rodzaju informacji i materiałów, pochodzących z różnorodnych

kulturowych źródeł krajowych oraz międzynarodowych;

c. zachęcały do wydawania i rozpowszechniania książek dla dzieci;

d. zachęcały środki masowego przekazu, aby w szczególny sposób uwzględniały potrzeby

językowe dzieci należących do mniejszości narodowych lub do rdzennej społeczności;

e. zachęcały do rozwijania odpowiednich kierunków działalności dla ochrony dzieci przed

informacjami i materiałami szkodliwymi z punktu widzenia ich dobra, mając na względzie

postanowienia artykułów 13 i 18.

Artykuł 18

1. Państwa-Strony podejmą wszelkie możliwe starania dla pełnego uznania zasady, że oboje

rodzice ponoszą wspólną odpowiedzialność za wychowanie i rozwój dziecka. Rodzice lub w

określonych przypadkach opiekunowie prawni ponoszą główną odpowiedzialność za

wychowanie i rozwój dziecka. Jak najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka ma być

przedmiotem ich największej troski.

2. W celu zagwarantowania i popierania praw zawartych w niniejszej Konwencji Państwa-

Strony będą okazywały odpowiednią pomoc rodzicom oraz opiekunom prawnym w

wykonywaniu przez nich obowiązków, związanych z wychowywaniem dzieci, oraz zapewnią

rozwój instytucji, udogodnień i usług z zakresu opieki nad dzieckiem.

3. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe kroki dla zapewnienia dzieciom

pracujących rodziców prawa do korzystania z usług instytucji i udogodnień z zakresu opieki

nad dziećmi, do których są one uprawnione.

Artykuł 19

1. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie kroki w dziedzinie ustawodawczej,

administracyjnej, społecznej oraz wychowawczej dla ochrony dziecka przed wszelkimi

formami przemocy fizycznej bądź psychicznej, krzywdy lub nadużyć, zaniedbania bądź

niedbałego traktowania lub wyzysku, a w tym wykorzystywania w celach seksualnych dzieci

pozostających pod opieką rodzica/ów/, opiekuna/ów/ prawnego/ych/ lub innej osoby

sprawującej opiekę nad dzieckiem.

2. Tego rodzaju środki ochronne powinny zawierać, tam gdzie jest to właściwe, skuteczne

przedsięwzięcia w celu stworzenia programów socjalnych dla realizacji pomocy dziecku oraz

osobom sprawującym opiekę nad dzieckiem, jak również inne formy działań prewencyjnych

dla ustalania, informowania, wszczynania i prowadzenia śledztwa, postępowania, notowania

wymienionych wyżej przypadków niewłaściwego traktowania dzieci oraz tam, gdzie jest to

właściwe, ingerencji sądu.

Artykuł 20

1. Dziecko pozbawione czasowo lub na stałe swego środowiska rodzinnego lub w przypadku,

gdy ze względu na swoje dobro nie może pozostawać w tym środowisku, będzie miało

prawo do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa.

2. Państwa-Strony zgodnie ze swym prawem wewnętrznym zapewnią takiemu dziecku opiekę

zastępczą.

3. Tego rodzaju opieka może obejmować, między innymi, umieszczenie w rodzinie zastępczej,

Kafala w prawie islamskim, adopcję lub, gdy nie jest to niezbędne, umieszczenie w

odpowiedniej instytucji powołanej do opieki nad dziećmi. Przy wyborze odpowiednich

rozwiązań należy w sposób właściwy uwzględnić wskazania w zachowaniu ciągłości w

wychowaniu dziecka oraz jego tożsamości etnicznej, religijnej, kulturowej i językowej.

Artykuł 21

Państwa-Strony uznające i/lub dopuszczające system adopcji zapewnią, aby dobro dziecka było

najwyższym względem, i będą:

a. zapewniać, aby adopcja dziecka odbywała się tylko z upoważnienia kompetentnych władz,

które będą decydować zgodnie z obowiązującym prawem i postępowaniem, i na podstawie

wszelkich stosownych oraz wiarogodnych informacji o tym, że adopcja jest dopuszczalna ze

względu na sytuację dziecka w odniesieniu do rodziców, krewnych i opiekunów oraz w

przypadku, gdy jest to wymagane, aby osoby zainteresowane wyraziły zgodę na adopcję po

przeprowadzeniu z nimi niezbędnych konsultacji;

b. traktować adopcję związaną z przeniesieniem dziecka do innego kraju jak zastępczy środek

opieki nad dzieckiem, jeżeli nie może być ono umieszczone w rodzinie zastępczej lub

adopcyjnej, lub nie można mu zapewnić w żaden inny odpowiedni sposób opieki w kraju

jego pochodzenia;

c. dbać o to, aby dziecko adoptowane do innego kraju miało zabezpieczenie gwarancyjne i

poziom życia odpowiednie do tych, które byłyby zapewnione w przypadku adopcji krajowej;

d. podejmować wszelkie właściwe kroki dla zapewnienia, aby w przypadku adopcji do innego

kraju osoby w niej zaangażowane nie uzyskały z tego powodu niestosownych korzyści

finansowych;

e. sprzyjać osiągnięciu celów niniejszego artykułu tam, gdzie jest to stosowane, poprzez

zawieranie dwustronnych lub wielostronnych porozumień lub umów, a także dążyć w ich

ramach do zapewnienia, aby umieszczenie dziecka w innym kraju odbywało się za

pośrednictwem kompetentnych władz lub organów.

Artykuł 22

1. Państwa-Strony podejmą właściwe kroki dla zapewnienia, aby dziecko, które ubiega się o

status uchodźcy, bądź jest uważane za uchodźcę w świetle odpowiednich przepisów prawa

międzynarodowego lub wewnętrznego stosowanego postępowania w przypadku, gdy

występuje samo lub towarzyszą mu rodzice bądź inna osoba, otrzymało odpowiednią

ochronę i pomoc humanitarną przy korzystaniu z odpowiednich praw zawartych w niniejszej

Konwencji lub innych międzynarodowych aktach dotyczących praw człowieka oraz innych

dokumentach w sprawach humanitarnych, których wspomniane Państwa są Stronami.

2. W tym celu Państwa-Strony zapewnią, w stopniu, jaki uznają za właściwy, współdziałanie w

wysiłkach podejmowanych przez Narody Zjednoczone i inne kompetentne organizacje

międzyrządowe oraz pozarządowe, współpracujące z Narodami Zjednoczonymi dla

udzielania ochrony i pomocy takiemu dziecku oraz odnalezienia jego rodziców lub innych

członków rodziny dziecka uchodźcy w celu uzyskania informacji niezbędnych dla

ponownego połączenia z rodziną. W przypadkach gdy nie można odnaleźć rodziców ani

innych członków rodziny, dziecko zostanie otoczone taką samą opieką jak dziecko

pozbawione stale bądź czasowo swojego otoczenia rodzinnego z jakichkolwiek przyczyn,

zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

Artykuł 23

1. Państwa-Strony uznają, że dziecko psychicznie lub fizycznie niepełnosprawne powinno mieć

zapewnioną pełnię normalnego życia w warunkach honorujących jego godność,

umożliwiających osiągnięcie niezależności oraz ułatwiających aktywne uczestnictwo dziecka

w życiu społeczeństwa.

2. Państwa-Strony uznają prawo dziecka niepełnosprawnego do szczególnej troski i będą

sprzyjały oraz zapewniały, stosownie do dostępnych środków, rozszerzanie pomocy

udzielanej uprawnionym do niej dzieciom oraz osobom odpowiedzialnym za opiekę nad

nimi. Pomoc taka będzie udzielana na wniosek tych osób i będzie stosowna do warunków

dziecka oraz sytuacji rodziców lub innych osób, które się nim opiekują.

3. Uznając szczególne potrzeby dziecka niepełnosprawnego, pomoc, o której mowa w ustępie

2 niniejszego artykułu, będzie udzielana bezpłatnie, tam gdzie jest to możliwe, przy

uwzględnieniu zasobów finansowych rodziców bądź innych osób opiekujących się

dzieckiem, i ma zapewnić, aby niepełnosprawne dziecko posiadało skuteczny dostęp do

oświaty, nauki, opieki zdrowotnej, opieki rehabilitacyjnej, przygotowania zawodowego oraz

możliwości rekreacyjnych realizowany w sposób prowadzący do osiągnięcia przez dziecko

jak najwyższego stopnia zintegrowania ze społeczeństwem oraz osobistego rozwoju, a w

tym jego rozwoju kulturalnego i duchowego.

4. Państwa-Strony będą sprzyjać, w duchu współpracy międzynarodowej, wymianie

odpowiednich informacji w zakresie profilaktyki zdrowotnej oraz leczenia medycznego,

psychologicznego i funkcjonalnego dzieci niepełnosprawnych, w tym rozpowszechnianiu i

umożliwianiu dostępu do informacji dotyczących metod kształcenia, rehabilitacji i

przygotowania zawodowego, w celu umożliwienia Państwom-Stronom poprawy ich

możliwości i kwalifikacji oraz w celu wzbogacenia ich doświadczeń w tych dziedzinach. W

związku z tym potrzeby krajów rozwijających się będą uwzględnianie w sposób szczególny.

Artykuł 24

1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do jak najwyższego poziomu zdrowia i udogodnień w

zakresie leczenia chorób oraz rehabilitacji zdrowotnej. Państwa-Strony będą dążyły do

zapewnienia, aby żadne dziecko nie było pozbawione swojego prawa dostępu do tego

rodzaju opieki zdrowotnej.

2. Państwa-Strony będą dążyły do pełnej realizacji tego prawa, a w szczególności podejmą

niezbędne kroki w celu:

a. zmniejszenia śmiertelności wśród noworodków i dzieci;

b. zapewnienia udzielania koniecznej pomocy oraz opieki zdrowotnej wszystkim dzieciom, ze

szczególnym uwzględnieniem rozwoju podstawowej opieki zdrowotnej;

c. zwalczania chorób i niedożywienia, a w tym - w ramach podstawowej opieki zdrowotnej -

poprzez wykorzystanie między innymi łatwo dostępnych technologii oraz poprzez

dostarczanie odpowiednich produktów żywnościowych i wody pitnej, z uwzględnieniem

niebezpieczeństwa oraz ryzyka zanieczyszczenia środowiska naturalnego;

d. zapewnienia matkom właściwej opieki zdrowotnej w okresie przed i po urodzeniu dziecka;

e. zapewnienia, aby wszystkie grupy społeczne, a w szczególności rodzice oraz dzieci, były

informowane i posiadały dostęp do oświaty oraz otrzymywały wsparcie w korzystaniu z

podstawowej wiedzy w zakresie zdrowia dziecka i karmienia, korzyściach karmienia piersią,

higieny i urządzeń sanitarnych, a także zapobiegania wypadkom;

f. rozwoju profilaktycznej opieki zdrowotnej i usług, poradnictwa dla rodziców oraz

wychowania w zakresie planowania rodziny.

3. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe i skuteczne kroki na rzecz zniesienia

tradycyjnych praktyk przynoszących szkodę zdrowiu dziecka.

4. Państwa-Strony zobowiązują się działać na rzecz sprzyjania i zachęcania do rozwoju

współpracy międzynarodowej w celu stopniowego osiągania pełnej realizacji praw uznanych

w niniejszym artykule. W związku z tym szczególna uwaga będzie zwrócona na potrzeby

krajów rozwijających się.

Artykuł 25

Państwa-Strony uznają prawo dziecka, umieszczonego przez kompetentne władze w zakładzie w

celach opieki, ochrony bądź leczenia w zakresie zdrowia fizycznego lub psychicznego do okresowej

kontroli traktowania lub leczenia dziecka oraz wszelkich innych okoliczności, odnoszących się do

jego umieszczenia.

Artykuł 26

1. Państwa-Strony będą uznawać prawo każdego dziecka do korzystania z systemu

zabezpieczenia społecznego, a w tym ubezpieczeń socjalnych, oraz będą podejmowały

niezbędne kroki dla osiągnięcia pełnej realizacji tego prawa zgodnie z ich prawem

wewnętrznym.

2. Tam, gdzie jest to możliwe, powyższe świadczenia powinny być zapewnione z

uwzględnieniem zasobów i warunków życia dziecka oraz osób odpowiedzialnych za jego

utrzymanie, jak również wszelkich innych okoliczności, odnoszących się do stosowania i

realizacji świadczeń wnioskowanych przez dziecko lub w jego imieniu.

Artykuł 27

1. Państwa-Strony uznają prawo każdego dziecka do poziomu życia odpowiadającego jego

rozwojowi fizycznemu, psychicznemu, duchowemu, moralnemu i społecznemu.

2. Rodzic/e/ lub inne osoby, odpowiedzialne za dziecko, ponoszą główną odpowiedzialność za

zapewnienie, w ramach ich możliwości, także finansowych, warunków życia niezbędnych

dla rozwoju dziecka.

3. Państwa-Strony, zgodnie z warunkami krajowymi oraz odpowiednio do ich środków, będą

podejmowały właściwe kroki dla wspomagania rodziców lub innych osób, odpowiedzialnych

za dziecko w realizacji tego prawa, oraz będą udzielać w razie potrzeby pomocy materialnej

oraz innych programów pomocy, szczególnie w zakresie żywności, odzieży i mieszkań.

4. Państwa-Strony podejmą wszelkie właściwe kroki dla zapewnienia łożenia na utrzymanie

dziecka ze strony rodziców lub innych osób ponoszących odpowiedzialność finansową za

dziecko, zarówno na terenie Państwa-Strony, jak i za granicą, w szczególności, jeżeli osoba

ponosząca odpowiedzialność finansową za dziecko mieszka w państwie innym niż dziecko.

Państwa-Strony będą dążyły do przystąpienia do umów międzynarodowych lub zawarcia

takich umów, jak również do zawierania odpowiednich porozumień.

Artykuł 28

1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do nauki i w celu stopniowego realizowania tego

prawa na zasadzie równych szans, w szczególności:

a. uczynią nauczanie podstawowe obowiązkowe i bezpłatne dla wszystkich;

b. będą popierać rozwój różnorodnych form szkolnictwa średniego, tak ogólnokształcącego,

jak i zawodowego, uczynią je dostępne dla każdego dziecka oraz podejmą odpowiednie

kroki, takie jak wprowadzenie bezpłatnego nauczania oraz udzielanie w razie potrzeby

pomocy finansowej;

c. za pomocą wszelkich właściwych środków uczynią szkolnictwo wyższe dostępne dla

wszystkich na zasadzie zdolności;

d. udostępnią wszystkim dzieciom informacje i poradnictwo szkolne i zawodowe;

e. podejmą kroki na rzecz zapewnienia regularnego uczęszczania do szkół oraz zmniejszenia

wskaźnika porzucania nauki.

2. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe działania, aby dyscyplina szkolna

była wprowadzana zgodnie z ludzką godnością dziecka i zgodnie z niniejszą Konwencją.

3. Państwa-Strony będą popierały i rozwijały międzynarodową współpracę w dziedzinie

oświaty, w szczególności w celu przyczyniania się do zlikwidowania ignorancji i

analfabetyzmu na świecie, oraz ułatwienie dostępu do wiedzy naukowo-technicznej i

nowoczesnych metod nauczania. W tym zakresie należy w szczególności uwzględniać

potrzeby krajów rozwijających się.

Artykuł 29

1. Państwa-Strony są zgodne, że nauka dziecka będzie ukierunkowana na: a) rozwijanie w jak

najpełniejszym zakresie osobowości, talentów oraz zdolności umysłowych i fizycznych

dziecka; b) rozwijanie szacunku dla praw człowieka i podstawowych swobód oraz dla zasad

zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych; c) rozwijanie szacunku dla rodziców dziecka,

jego tożsamości kulturowej, języka i wartości, dla wartości narodowych kraju, w którym

mieszka dziecko, kraju, z którego dziecko pochodzi, jak i innych kultur; d) przygotowanie

dziecka do odpowiedzialnego życia w wolnym społeczeństwie, w duchu zrozumienia,

pokoju, tolerancji, równowartości płci oraz przyjaźni pomiędzy wszystkimi narodami,

grupami etnicznymi, narodowymi i religijnymi oraz osobami rdzennego pochodzenia; e)

rozwijania poszanowania środowiska naturalnego.

2. Żadne postanowienie niniejszego artykułu lub artykułu 28 nie może być interpretowane w

sposób naruszający wolność osób fizycznych lub ciał zbiorowych do zakładania i

prowadzenia instytucji oświatowych, z zastrzeżeniem przestrzegania zasad, wyrażonych w

ustępie 1 niniejszego artykułu oraz wymogów, aby kształcenie w tego typu instytucjach

odpowiadało minimalnym standardom, które określi dane państwo.

Artykuł 30

W tych państwach, w których istnieją mniejszości etniczne, religijne lub językowe bądź osoby

pochodzenia rdzennego, dziecku należącemu do takiej mniejszości lub dziecku pochodzenia

rdzennego nie można odmówić prawa do posiadania i korzystania z własnej kultury, do wyznania i

praktykowania swojej religii lub używania własnego języka, łącznie z innymi członkami jego grupy.

Artykuł 31

1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do wypoczynku i czasu wolnego, do uczestniczenia w

zabawach i zajęciach rekreacyjnych, stosownych do wieku dziecka oraz do

nieskrępowanego uczestniczenia w życiu kulturalnym i artystycznym.

2. Państwa-Strony będą przestrzegały oraz popierały prawo dziecka do wszechstronnego

uczestnictwa w życiu kulturalnym i artystycznym oraz będą sprzyjały tworzeniu właściwych

i równych sposobności dla działalności kulturalnej, artystycznej, rekreacyjnej oraz w

zakresie wykorzystania czasu wolnego.

Artykuł 32

1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do ochrony przed wyzyskiem ekonomicznym, przed

wykonywaniem pracy, która może być niebezpieczna lub też może kolidować z

kształceniem dziecka, bądź może być szkodliwa dla zdrowia dziecka lub jego rozwoju

fizycznego, umysłowego, duchowego, moralnego czy społecznego.

2. Państwa-Strony będą podejmowały kroki ustawodawcze, administracyjne, socjalne oraz

środki w dziedzinie oświaty dla zapewnienia realizacji niniejszego artykułu. W tym celu, i

mając na uwadze odnośne postanowienia innych dokumentów międzynarodowych,

Państwa-Strony, w szczególności: a) ustanowią minimalny poziom lub poziomy wiekowe dla

ubiegania się o podjęcie pracy; b) ustanowią właściwe przepisy odnośnie wymiaru

czasowego oraz warunków zatrudnienia; c) ustanowią odpowiednie kary lub inne sankcje

dla zapewnienia skutecznego wzmocnienia siły niniejszego artykułu.

Artykuł 33

Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie odpowiednie kroki, w tym środki ustawodawcze,

administracyjne, socjalne oraz środki w dziedzinie oświaty, w celu zapewnienia ochrony dzieci

przed nielegalnym używaniem środków narkotycznych i substancji psychotropowych, zgodnie z ich

zdefiniowaniem w odpowiednich umowach międzynarodowych, oraz w celu zapobiegania

wykorzystania dzieci do nielegalnej produkcji tego typu substancji i handlu nimi.

Artykuł 34

Państwa-Strony zobowiązują się do ochrony dzieci przed wszelkimi formami wyzysku seksualnego i

nadużyć seksualnych. Dla osiągnięcia tych celów Państwa-Strony podejmą w szczególności wszelkie

kroki o zasięgu krajowym, dwustronnym oraz wielostronnym dla przeciwdziałania:

a. nakłanianiu lub zmuszaniu dziecka do jakichkolwiek nielegalnych działań seksualnych;

b. wykorzystywaniu dzieci do prostytucji lub innych nielegalnych praktyk seksualnych;

c. wykorzystywaniu dzieci w pornograficznych przedstawieniach i materiałach.

Artykuł 35

Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie kroki o zasięgu krajowym, dwustronnym oraz

wielostronnym dla przeciwdziałania uprowadzeniom, sprzedaży bądź handlowi dziećmi,

dokonywanych dla jakichkolwiek celów i w jakiejkolwiek formie.

Artykuł 36

Państwa-Strony będą bronić dziecko przed wszelkimi innymi formami wyzysku, w jakimkolwiek

aspekcie naruszającym dobro dziecka.

Artykuł 37

Państwa-Strony zapewnią, aby:

a. żadne dziecko nie podlegało torturowaniu bądź okrutnemu, nieludzkiemu czy poniżającemu

traktowaniu lub karaniu. Ani kara śmierci, ani kara dożywotniego więzienia bez możliwości

wcześniejszego zwolnienia nie może zostać orzeczona wobec osoby w wieku poniżej

osiemnastu lat za popełnione przez nią przestępstwa;

b. żadne dziecko nie zostało pozbawione wolności w sposób bezprawny lub arbitralny.

Aresztowanie, zatrzymanie lub uwięzienie dziecka powinno być zgodne z prawem i może

być zastosowane jedynie jako środek ostateczny i na właściwy, możliwie najkrótszy czas;

c. każde dziecko pozbawione wolności było traktowane humanitarnie i z poszanowaniem

wrodzonej godności jednostki ludzkiej, w sposób uwzględniający potrzeby osoby w danym

wieku. W szczególności każde dziecko pozbawione wolności zostanie odseparowane od osób

dorosłych, jeśli tylko rozwiązanie odwrotne nie będzie uznane za zgodne z najwyższym

dobrem dziecka, oraz będzie miało prawo utrzymywać kontakty ze swoją rodziną poprzez

korespondencję i wizyty, z wyłączeniem sytuacji wyjątkowych;

d. każde dziecko pozbawione wolności miało prawo do uzyskania niezwłocznego dostępu do

prawnej lub innej odpowiedzialnej pomocy, jak również prawo do kwestionowania

legalności pozbawienia go wolności przed sądem lub inną kompetentną, niezawisłą i

bezstronną władzą oraz domagania się uzyskania decyzji w tej sprawie.

Artykuł 38

1. Państwa-Strony zobowiązują się do respektowania norm międzynarodowego prawa

humanitarnego mających zastosowanie do nich w przypadku konfliktu zbrojnego, a

odnoszących się do dzieci.

2. Państwa-Strony podejmują wszelkie możliwe kroki dla zapewnienia, aby osoby, które nie

osiągnęły wieku piętnastu lat nie brały bezpośredniego udziału w działaniach zbrojnych.

3. Państwa-Strony będą powstrzymywały się przed rekrutowaniem do swoich sił zbrojnych

jakiejkolwiek osoby, która nie osiągnęła wieku piętnastu lat. Przeprowadzając rekrutację

spośród osób, które osiągnęły wiek piętnastu lat, lecz nie osiągnęły jeszcze osiemnastu lat,

Państwa-Strony będą dążyły do brania pod uwagę w pierwszej kolejności osób starszych

wiekiem.

4. Zgodnie ze swoimi zobowiązaniami, wynikającymi z międzynarodowego prawa

humanitarnego do ochrony ludności cywilnej w konfliktach zbrojnych, Państwa-Strony będą

stosowały wszelkie możliwe do realizacji środki dla zapewnienia ochrony i opieki nad

dziećmi dotkniętymi przez konflikt zbrojny.

Artykuł 39

Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe kroki dla ułatwienia przebiegu rehabilitacji

fizycznej i psychicznej oraz reintegracji społecznej dziecka, które padło ofiarą: jakiejkolwiek formy

zaniedbania, wyzysku lub wykorzystania, torturowania lub jakiejkolwiek innej formie okrutnego,

nieludzkiego czy poniżającego traktowania albo karania, bądź konfliktu zbrojnego. Taka

rehabilitacja czy reintegracja przebiegać będzie w środowisku, które sprzyja zdrowiu, zapewnieniu

własnego szacunku i godności człowieka.

Artykuł 40

1. Państwa-Strony uznają prawo każdego dziecka podejrzanego, oskarżonego bądź uznanego

winnym pogwałcenia prawa karnego do traktowania w sposób sprzyjający poczuciu

godności i wartości dziecka, które umacnia w nim poszanowanie podstawowych praw i

wolności innych osób oraz uwzględnia wiek dziecka i celowość sprzyjania jego reintegracji

dla podjęcia przez nie konstruktywnej roli w społeczeństwie.

2. W tym celu, a także uwzględniając odpowiednie postanowienia dokumentów

międzynarodowych, Państwa-Strony zapewnią w szczególności aby:

a. żadne dziecko nie było podejrzane, oskarżane bądź uznawane winnym pogwałcenia prawa

karnego poprzez działanie lub zaniechanie, które nie było zabronione przez prawo

wewnętrzne bądź międzynarodowe w momencie jego dokonania;

b. każde dziecko, które podejrzewa się, oskarża lub uznaje winnym pogwałcenia prawa

karnego miało przynajmniej następujące gwarancje:

I. przyznanie domniemania niewinności do chwili udowodnienia winy zgodnie z prawem;

II. niezwłoczne bezpośrednie poinformowanie o stawianych mu zarzutach, a jeśli będzie to

niezbędne poprzez jego rodziców lub opiekuna prawnego, oraz zapewnienie prawnej lub

innej pomocy w przygotowaniu i prezentowaniu swojej obrony;

III. rozpatrzenia sprawy bez zwłoki i przez niezawisłą i bezstronną władzę bądź organ sądowy

w uczciwym procesie, przeprowadzonym zgodnie z prawem, zabezpieczeniem prawnej lub

innej właściwej pomocy oraz w obecności jego rodziców lub opiekunów prawnych, jeśli

tylko nie będzie to uważane za niezgodne z najwyższym interesem dziecka, przy

uwzględnieniu jego wieku lub sytuacji;

IV. niestosowania przymusu do składania zeznań lub przyznania się do winy, przesłuchiwania

świadków ze strony przeciwnej i równoprawnego uczestniczenia w przesłuchiwaniu

świadków w jego imieniu;

V. w przypadku uznania winnym pogwałcenia prawa karnego posiadanie prawa odwołania się

od tego orzeczenia, oraz innych związanych z nim środków, po wyższej, kompetentnej,

niezawisłej i bezstronnej władzy lub organu sądowego, zgodnie z prawem;

VI. zapewnienia bezpłatnej pomocy tłumacza, jeśli dziecko nie rozumie bądź nie mówi w

danym języku;

VII. pełnego poszanowania spraw z zakresu życia osobistego we wszystkich etapach

procesowych.

3. Państwa-Strony będą sprzyjały tworzeniu praw, procedur organów oraz instytucji

odnoszących się specjalnie do dzieci podejrzanych, oskarżonych bądź uznawanych winnymi

pogwałcenia prawa karnego, a w szczególności:

a. ustanowieniu minimalnej granicy wieku, poniżej której dzieci będą posiadały domniemanie

niezdolności do naruszenia prawa karnego;

b. w przypadku, gdy jest to właściwe i celowe, powinny być stosowane inne środki

postępowania z takimi dziećmi, bez uciekania się do postępowania sądowego, pod

warunkiem pełnego poszanowania praw człowieka i gwarancji prawnych.

4. Różnorodne przedsięwzięcia, takie jak opieka, poradnictwo, nadzór, probacja, umieszczenie

w rodzinie zastępczej, programy edukacyjne i szkolenia zawodowe, oraz inne rozwiązania

alternatywne do opieki instytucjonalnej, będą dostępne dla zapewnienia właściwego

postępowania z dziećmi z uwzględnieniem ich dobra, a także proporcjonalnie zarówno w

stosunku do okoliczności, jak i do popełnionego wykroczenia.

Artykuł 41

Niniejsza Konwencja w żaden sposób nie narusza postanowień, które w większym stopniu sprzyjają

realizacji praw dziecka i które mogą być zawarte w: a) prasie Państwa-Strony; lub b) prawie

międzynarodowym, obowiązującym to Państwo.

CZĘŚĆ II

Artykuł 42

Państwa-Strony zobowiązują się szerzenia informacji o zasadach i postanowieniach, i to zarówno

wśród dorosłych, jak i dzieci, wykorzystując do tego celu będące w ich dyspozycji środki.

Artykuł 43

1. W celu badania postępów dokonywanych przez Państwa-Strony w realizacji zobowiązań

przewidzianych w niniejszej Konwencji ustanawia się Komitet Praw Dziecka, który będzie

wykonywać wskazane niżej funkcje.

2. Komitet będzie składał się z dziesięciu ekspertów, reprezentujących wysoki poziom moralny

i posiadających uznane kompetencje w dziedzinie, której dotyczy niniejsza Konwencja.

Członkowie Komitetu będą wybierani przez Państwa-Strony spośród ich obywateli i będą

występowali w swoim osobistym charakterze, z uwzględnieniem sprawiedliwego podziału

geograficznego oraz zasadniczych systemów prawnych.

3. Członkowie Komitetu będą wybierani w tajnym głosowaniu z listy osób wyznaczonych przez

Państwa-Strony. Każde Państwo może wyznaczyć jedną osobę spośród swoich obywateli.

4. Wstępne wybory do Komitetu odbędą się nie później niż po upływie sześciu miesięcy od

daty wejścia w życie niniejszej Konwencji, a następnie co dwa lata. Co najmniej na cztery

miesiące przed terminem każdych wyborów Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych

wystosuje list do Państw-Stron, prosząc je o podanie nazwisk wyznaczonych przez nie osób

w przeciągu dwóch miesięcy. Sekretarz Generalny przygotuje następnie listę wszystkich

osób w ten sposób wyznaczonych, ułożoną w porządku alfabetycznym, ze wskazaniem

państwa, przez które zostali wyznaczeni, i przedłoży ją Państwom-Stronom niniejszej

Konwencji.

5. Wybory będą się odbywały na spotkaniach Państw-Stron, zwołanych przez Sekretarz

Generalnego w siedzibie Narodów Zjednoczonych. Na tych spotkaniach, na których quorum

będzie stanowiło dwie trzecie Państw-Stron, osoby, które otrzymają największą ilość

głosów oraz absolutną większość głosów obecnych i biorących udział w głosowaniu

przedstawicieli Państw-Stron, zostaną wybrane na członków Komitetu.

6. Członkowie Komitetu wybierani będą na okres czterech lat. Będą oni mogli zostać wybrani

ponownie, jeśli znów zostaną wyznaczeni. Kadencja pięciu spośród członków wybranych w

pierwszych wyborach wygaśnie po upływie dwóch lat; niezwłocznie po pierwszych wyborach

nazwiska owych pięciu członków zostaną wybrane drogą losowania przez Przewodniczącego

spotkania.

7. W przypadku śmierci członka Komitetu, jego rezygnacji lub jego oświadczenia, że z

jakiegokolwiek innego powodu nie może wypełniać obowiązków członka Komitetu, Państwo-

Strona, które wyznaczyło danego członka, wyznaczy za zgodą Komitetu innego eksperta

spośród swoich obywateli na okres pozostały do końca kadencji.

8. Komitet ustanowi swoje własne zasady procedury.

9. Komitet wybiera swych funkcjonariuszy na okres dwóch lat.

10. Posiedzenia Komitetu będą odbywały się zwykle w siedzibie Narodów Zjednoczonych lub w

innym dogodnym miejscu określonym przez Komitet. Komitet będzie odbywał posiedzenia

zasadniczo corocznie. Czas trwania posiedzeń Komitetu będzie określony oraz poddawany

weryfikacji, gdy zajdzie taka potrzeba, na spotkaniu Państw-Stron niniejszej Konwencji, za

zgodą Zgromadzenia Ogólnego.

11. Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych zapewni niezbędny personel oraz warunki dla

skutecznego wypełniania przez Komitet funkcji nałożonych przez niniejszą Konwencję.

12. Za zgodą Zgromadzenia Ogólnego członkowie Komitetu utworzonego na mocy niniejszej

Konwencji otrzymywać będą honoraria z funduszy Narodów Zjednoczonych na okres i na

warunkach określanych przez Zgromadzenie.

Artykuł 44

1. Państwa-Strony zobowiązują się do przedkładania Komitetowi za pośrednictwem Sekretarza

Generalnego Narodów Zjednoczonych sprawozdań odnośnie środków stosowanych przez

nie dla realizacji praw zawartych w Konwencji oraz postępów w korzystaniu z tych praw:

a. w przeciągu dwóch lat po wejściu w życie Konwencji dla danego Państwa;

b. następnie co pięć lat.

2. Sprawozdania przedkładane na mocy niniejszego artykułu wskazywać będą Na czynniki

oraz ewentualne trudności wpływające na stopień wypełnienia zobowiązań wynikających z

niniejszej Konwencji. Sprawozdania będą zawierały także odpowiednie informacje dla

zapewnienia Komitetowi pełnej wiedzy na temat wprowadzenia w życie postanowień

Konwencji w danym kraju.

3. Państwo-Strona, które przedłożyło Komitetowi wszechstronne sprawozdanie pierwotne, nie

musi już w swoich następnych sprawozdaniach przedkładanych zgodnie z ustępem 1 punkt

b) powtarzać podstawowych informacji, które podane były uprzednio.

4. Komitet może zażądać od Państw-Stron dalszych informacji, odnoszących się do

wprowadzenia w życie Konwencji.

5. Komitet będzie przedkładał Zgromadzeniu Ogólnemu Narodów Zjednoczonych, poprzez

Radę Gospodarczo-Społeczną, co dwa lata, sprawozdania ze swojej działalności.

6. Państwa-Strony będą szeroko udostępniały opinii publicznej swych krajów te sprawozdania.

Artykuł 45

Dla ułatwienia skutecznego wprowadzenia w życie niniejszej Konwencji oraz stworzenia

korzystnych warunków dla współpracy międzynarodowej w dziedzinie, której ona dotyczy:

a. Agencje wyspecjalizowane, Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci oraz inne

wyspecjalizowane organy Narodów Zjednoczonych będą uprawnione do uczestniczenia

poprzez swoich przedstawicieli, przy omawianiu wprowadzania w życie tych postanowień

niniejszej Konwencji, które wchodzą w zakres ich kompetencji. Komitet może poprosić

agencje wyspecjalizowane, Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci i inne

kompetentne organy, jeśli uzna to za stosowne, o udzielenie specjalistycznych porad

odnośnie wprowadzania w życie Konwencji w kwestiach wchodzących w zakres ich

kompetencji. Komitet może poprosić agencje wyspecjalizowane, Fundusz Narodów

Zjednoczonych na rzecz Dzieci i inne organy Narodów Zjednoczonych o przedłożenie

sprawozdań dotyczących wprowadzenia w życie Konwencji w tych dziedzinach, które

wchodzą w zakres ich działalności;

b. Komitet będzie przekazywał, jeśli uzna to za stosowne, agencjom wyspecjalizowanym,

Funduszowi Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci i innym właściwym organom wszelkie

sprawozdania Państw-Stron zawierające prośbę lub wskazujące na potrzebę w zakresie

doradztwa technicznego bądź pomocy, łącznie z ewentualnymi uwagami i sugestiami

Komitetu odnośnie owych próśb lub wskazań;

c. Komitet może zlecić Zgromadzeniu Ogólnemu zwrócenie się do Sekretarza Generalnego o

zainicjowanie w jego imieniu badań konkretnych problemów, odnoszących się do praw

dziecka;

d. Komitet może czynić sugestie i ogólne zalecenia w oparciu o otrzymywane informacje,

zgodnie z artykułem 44 i 45 niniejszej Konwencji. Sugestie te i ogólne zalecenia będą

przekazywane zainteresowanemu Państwu i podawane do wiadomości Zgromadzenia

Ogólnego, łącznie z ewentualnymi uwagami Państw-Stron.

CZĘŚĆ III

Artykuł 46

Niniejsza Konwencja będzie otwarta do podpisania przez wszystkie Państwa.

Artykuł 47

Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji. Dokumenty ratyfikacyjne składane będą u Sekretarza

Generalnego Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 48

Każde Państwo będzie mogło przystąpić do niniejszej Konwencji. Dokumenty przystąpienia będą

składane u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 49

1. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie trzydziestego dnia licząc od daty złożenia u Sekretarza

Generalnego dwudziestego dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia.

2. Dla każdego Państwa, które dokona ratyfikacji lub przystąpienia do Konwencji, po złożeniu

dwudziestego dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia Konwencja wejdzie w życie

trzydziestego dnia licząc od daty złożenia przez dane Państwo swojego dokumentu

ratyfikacyjnego lub przystąpienia.

Artykuł 50

1. Każde Państwo-Strona może zaproponować poprawkę i wnieść ją do Sekretarza

Generalnego Narodów Zjednoczonych. Sekretarz Generalny zakomunikuje następnie o

zaproponowanej poprawce Państwom-Stronom łącznie z wnioskiem o wskazanie, czy są

one za zwołaniem konferencji Państw-Stron, mającej na celu rozważenie i przeprowadzenie

głosowania nad propozycją. W przypadku, gdy w przeciągu czterech miesięcy od daty

takiego powiadomienia co najmniej jedna trzecia Państw-Stron wypowie się za zwołaniem

takiej konferencji, Sekretarz Generalny zwoła taką konferencję pod auspicjami Narodów

Zjednoczonych. Każda poprawka przyjęta większością głosów Państw-Stron obecnych i

biorących udział w głosowaniu podlegać będzie zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Ogólne

Narodów Zjednoczonych.

2. Poprawka, przyjęta w sposób zgodny z ustępem 1 niniejszego artykułu, wchodzi w życie po

zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych i przyjęciu większością

dwóch trzecich Państw-Stron.

3. Po wejściu w życie poprawki będzie ona miała moc wiążącą dla tych Państw-Stron które się

za nią opowiedziały, pozostałe Państwa-Strony natomiast obowiązują nadal postanowienia

Konwencji oraz wszelkie wcześniejsze poprawki, o ile zostały one przez te Państwa

przyjęte.

Artykuł 51

1. Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych przyjmować będzie oraz rozsyłać do

wszystkich Państw-Stron teksty zastrzeżeń dokonanych przez Państwa podczas ratyfikacji

lub przystąpienia.

2. Nie będzie dopuszczalne zastrzeżenie pozostające w sprzeczności z przedmiotem i celem

niniejszej Konwencji.

3. Zastrzeżenie może zostać wycofane w dowolnym czasie w drodze notyfikacji tego faktu,

złożonej na ręce Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, który następnie

powiadomi o tym wszystkie Państwa. Taka notyfikacja odniesie skutek w dniu otrzymania

jej przez Sekretarza Generalnego.

Artykuł 52

Państwo-Strona może wypowiedzieć Konwencję w drodze pisemnej notyfikacji, złożonej na ręce

Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych. Wypowiedzenie nabiera mocy po upływie

jednego roku od daty przyjęcia notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

Artykuł 53

Depozytariuszem niniejszej Konwencji jest Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 54

Oryginał niniejszej Konwencji, którego teksty sporządzone w językach angielskim, arabskim,

chińskim, francuskim, hiszpańskim oraz rosyjskim są jednakowo autentyczne, zostanie

zdeponowany u Sekretarz Generalnego Narodów Zjednoczonych.

Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, będący w należyty sposób upełnomocnieni przez

swe Rządy, złożyli podpisy pod niniejszą Konwencją


Biuletyn Informacji Publicznej




Oferty, komunikaty

Oferty, komunikaty
Stop Krzywdzeniu Dzieci
ZAMÓWIENIA PUBLICZNE
P36/12/2017 Dostawy żywności do placówek Zespołu Żłobków m.st. Warszawy - 2 części (styczeń 2018)
P37/12/2017 Dostawy żywności do placówek Zespołu Żłobków m.st. Warszawy - 2 części (luty - grudzień 2018)
więcej...
Nasze kadry

Poradnik
Poradnik
Pomóż !
10 powodów, by nie bić dziecka
Uczę się życia od Ciebie
Nigdy nie potrząsaj dzieckiem.
Przydatne linki:
więcej...



strona główna | nasze żłobki | zapisz dziecko | nasze kadry | poradnik | kontakt | ustawy
© 2006-2017 Zespół Żłobków m.st. Warszawy.